Haptonomie is een zienswijze die uitgaat van het gevoel. Bij haptonomie gaat het om het voelen van je lijf, het voelen van gevoelens (boosheid, blijdschap enz.) en het voelen van je omgeving.
Natuurlijk hebben we deze gevoelens allemaal, maar niet iedereen kent ze meer. Het denken en presteren staan tegenwoordig voorop. Uiteraard zijn die belangrijk, maar juist door ze in combinatie te brengen met het gevoel geeft dat een verrijking van ons hele zelf. Haptonomie wordt ook wel de leer van de tastzin genoemd. Frans Veldman is de grondlegger van de haptonomie. Als fysiotherapeut ontwikkelde hij een nieuwe werkwijze die gebaseerd is op het meer gebruiken van ons gevoel en het van daaruit handelen. De tastzin, het aanraken, is daar een belangrijk onderdeel van.

Dagelijks raken we elkaar aan. Zomaar een hand op je arm, of een arm om je schouder. Maar bij haptonomie hebben we het ook over het "aanraken" van je omgeving, bijvoorbeeld door het aanvoelen van een bepaalde sfeer. Deze aanrakingen negeren we vaak, we ontwijken ze of we voelen ze niet meer. Besteden we hier weer aandacht aan, dan kunnen we voelen wat die aanrakingen met ons doen. We voelen ons blij of bang, we worden boos of verdrietig. Het voelen, wat we allemaal in ons hebben en als kind als een normaal onderdeel van ons bestaan hebben beschouwd, wordt in de loop der jaren minder. Dit komt vooral voort uit allerlei waarden en normen die wij als westerlingen onszelf hebben aangemeten. Door dit voelen weer te heropenen, weten we weer beter wat we wel en niet willen. We voelen dus zelf wat wel of niet goed voor ons is.